عابدان خداوند از هر نوع گناهی مبری می گردند، زیرا فقط غذاهایی را تناول می کنند که ابتدا به عنوان قربانی تقدیم شده است . دیگران که غذا را برای لذت شخصی تهیه می کنند، فقط گناه تناول می نمایند.

عابدان خداوند از هر نوع گناهی مبری می گردند، زیرا فقط غذاهایی را تناول می کنند که ابتدا به عنوان قربانی تقدیم شده است . دیگران که غذا را برای لذت شخصی تهیه می کنند، فقط گناه تناول می نمایند.


-آرجونا گفت : ایجاناردانا، ایکشاوا، چنانچه فکر میکنی شعور بهتر از کار برای ثمر است ، چرا مرا به درگیری در چنین جنگ هولناکی تشویق می نمایی .
-شعور من با آموزشهای ضد و نقیض تو سرگشته شده است . بنابراین تمنا دارم ، قاطع و صریح به من بگویی کدامیک برایم سودمندترین است .
-شخصیت اعلای خداوند فرمود : ای آرجونای بری از گناه ، چنانکه قبلا توضیح دادم دو دسته انسان در تلاشِ شناخت ذات هستند . گروهی علاقه مندند از راه تفکر و تعمق فلسفی و تجربی ، و گروهی مایلند از طریق خدمت عابدانه آن را درک نمایند.
-انسان نه صرفاً با امتناع از عمل می تواند به رهایی از عکس العمل دست یابد و نه فقط با حصول به انقطاع می تواند به کمال نائل گردد.
-انسان بر اساس صفات و خصایلی که از گونه های طبیعت مادی اکتساب کرده ، قطعاً ناگزیر به انجام عمل است ؛ بنابراین هیچکس نمی تواند حتی برای یک لحظه نیز از انجام عمل اجتناب ورزد.
-کسی که حواس عمل کننده را از عمل بازمی دارد، لیکن ذهنش بر موضوعات جلب کننده حواس متمرکز است مسلماً خود را فریب می دهد و متظاهر ی بیش نیست .
-از طرف دیگر، چنانچه فرد صادقی بکوشد از طریق ذهن بر حواس فعال خود مسلط شود و بدون دلبستگی [در آگاهی به کریشنا] کارما یوگا را آغاز کند، به مراتب برتر است .
-وظیفه تجویزشده ات را انجام ده ، زیرا بدین گونه عمل کردن از بی عملی بهتر است . انسان بدون کار و عمل حتی نمی تواند بدن مادی خود را حفظ نماید.
-کار باید به منزله قربانی برای ویشنو انجام گردد، در غیر این صورت باعث اسارت شخص در دنیای مادی می شود. بنابراین ، ای پسر کونتی ، وظایف تجویزشده ات را برای رضایت پروردگار انجام ده و بدین ترتیب همواره از اسارت رها خواهی ماند.

یک پاسخ به “فصل ۱-۳”

  1. اهورا گفته:

    ویشنو یکی از صفات خداوند است به معنای پروردگار.
    در عرفان شرق خداوند بصورت دایمی از سه صفت برای کنترل و هدایت آفرینش بهره میبرد و کار میکند
    برهما
    ویشنو
    مهش
    به معنای آفریدگار – پروردگار – فناکار
    اگر کمی در زندگی عمیق بشیم میبینیم این سه حالت در تمام بخشهای زندگی ما در حال کار هست.
    همونطور که رضا هم در متنهای مراقبه گفت امروز چیزی در زندگی ما آفریده میشه (مثلا یک موفقیت و رسیدن به آرزو) بعد ما اون رو حفظ میکنیم و یا پرورش میدیم و پس از مدتی دور میندازیم و یا فراموش میکنیم و ازش عبور میکنیم.
    اما در طول دو دوره ی اول که آفریدن و پرورش هست اون موضوع تاثیر بنیادی بر روی ذهن میزاره و با فنا شدن و یا حذف فیزیک اون ماجرا و موضوع، در ذهن از بین نمیره.
    پس باید خیلی مراقب باشیم که چه میل و آرزویی میآفرینیم (در ذهن و دل و پندار) و عملی میکنیم (در کردار و گفتار) و پرورش میدیم (با فضیلتها و یا شاید خواسته ها و امیال و یا حرص و شهوت)

یک نظر بنویسید


+ شش = سیزده