حکیمان متواضع به برکت دانش حقیقی ، به براهمانای شریف و دانا ، به گاو ، به فیل ، به سگ وبه سگ خور (مطرود) به یک چشم می نگرند.

حکیمان متواضع به برکت دانش حقیقی ، به براهمانای شریف و دانا ، به گاو ، به فیل ، به سگ وبه سگ خور (مطرود) به یک چشم می نگرند.

-هنگامی که موجود زنده قالب گرفته بر طبیعت خود مسلط ، و از طریق ذهن از هر گونه عملی منقطع می شود، شادمانه ساکن نه دروازه [بدن مادی] می گردد، نه عمل انجام می دهد و نه باعث انجام عمل می شود.
-روح کالبد گرفته که حکمران شهر بدن است ، نه عملی ایجاد ، نه کسی را به عمل ترغیب و نه نتایج عمل را تولید می کند؛ بلکه تمامی اینها از طریق گونه های طبیعت مادی انجام می شود.
-هیچگاه خداوند متعال مسئول اعمال متقیانه و گناهان کسی نیست . ولی با تمام این احوال ، موجودات کالبد گرفته به دلیل جهل و غفلتی که بر دانش حقیقی آنان پرده م یافکند، گمراه وسرگردان هستند.
-ولی وقتی انسان با دانش زایل کننده جهل به اشراق دست یافت ، آنگاه همان گونه که خورشید همه چیز را روشن می کند، دانش او نیز حقیقت همه چیز را نمایان می سازد.
-هنگامی که شعور ، ذهن ، ایمان و پناه انسان ، همگی معطوف خداوند متعال می شود، آنگاه ازطریق دانش کامل از تمامی شک و تردیدها کاملاً پاک می گردد و بدین سان مستقیماً در راه رهایی گام برمی دارد.
-حکیمان متواضع به برکت دانش حقیقی ، به براهمانای شریف و دانا ، به گاو ، به فیل ، به سگ وبه سگ خور (مطرود) به یک چشم می نگرند.
-اشخاصی که ذهنشان در ثبات و آرامش استوار شده است ، بر شرایط تولد و مرگ غلبه یافته اند . آنان همچون برهمن بی عیب و نقص هستند و در نتیجه در برهمن واقع شده اند.
-شخصی در متعال واقع شده است که نه از موارد خوشایند شاد و سرمست می شود و نه بافرارسیدن موارد ناگوار دچار اندوه و تأسف می گردد، آگاه به ذات است ، گمراه و سرگردان نیست وبه علم شناخت خداوند واقف است .
-چنین شخص رها شده ای جذب لذات حواس مادی نمی شود، بلکه با لذت بردن از ردون خویش همواره در جذبه می باشد. بدین ترتیب شخص خودشناخته از شعف بیکرانی لذت می برد،زیرا او بر متعال متمرکز است .

یک نظر بنویسید


چهار + شش =